Dende'l diablu cortés y sensiblón qu'embruxara a la endemoniada Oria, una muyer del sieglu XII, hasta les tropes demoníaques que pueblen la nuesa lliteratura fantástica actual, el diablu asturianu nun ye ún, sinón llexón. El demoniu ye una fuercia de la contradicción que cumple funciones mui estremaes na lliteratura: alcuando trabaya pa los probes que lu saben xuncir, como nos rellatos folk, y otres veces ye un demoniu burgués. De xuru, el diablu asturianu ye una potencia heterodoxa, que ruempe cola unidá y, poro, nun se puede reducir a una definición sola. Nesti llibru recuéyense testos diabólicos de tola tradición asturiana que van dende la Edá Media hasta'l sieglu XXI y que mos amuesen que, como mos aprende la etimoloxía, Satán nun ye otro que'l gran acusador de la humanidá.